به بهانه درگذشت اکبر عبدی؛ بازیگری که طناز بود و ماند

نام اصلی اکبر عبدی، «اکبر عبدی آقاباقر» بود، متولد چهارم شهریور ۱۳۳۹ در نازی آباد تهران. بازیگری غریزی و بدون سواد آکادمیک وارد حرفه بازیگری شد.

از تلویزیون و با بازی در سریال «مثل آباد» آغاز کرد و بعد «محله بهداشت» و بعدتر «محله برو بیا» تا اینکه در «بازم مدرسم دیر شد» دیده شد.

با «جنجال بزرگ» ۱۳۶۳ وارد سینما شد و سال ۱۳۶۵ نقش «قندی» فیلم ماندگار «اجاره نشین ها» را ایفا کرد.

به دعوت زنده‌یاد علی حاتمی در نقش «غلامرضا» فیلم «مادر» ظاهر شد و در مقابل دوربین ناصر تقوایی رل «سرگروهبان مکوندی» را بازی کرد.

با «ناصرالدین شاه آکتور سینما» وارد دهه ۷۰ شد و در «دلشدگان» درخششی خیره کننده داشت. در «هنرپیشه» شمایلی از خود را بازتاب داد.

اوج کاری اکبر عبدی در دهه ۷۰ با «آدم‌برفی (۱۳۷۳) رقم خورد؛ ایفای نقش جدی و نخستین زن پوشی. نیمی عباس شد نیم دیگر «درنا».

دهه ۸۰ با حضور در دنباله دار پر فروش «اخراجی ها» گیشه را فتح و در دهه ۹۰ بار دیگر یکی دیگر از جدی ترین نقش خود را در «رسوایی» تجربه کرد و تا سال ۱۳۹۹ و آخرین فیلم خود به نام «نقره داغ»، در فیلم های نه چندان مطرح و کمدی و طنز حضور یافت.

اکبر عبدی بدون شک یکی از مطرح ترین بازیگر طنز سینمای ایران طی ۴۷ سال گذشته و محبوب کارگردانان برجسته از علی حاتمی و داریوش مهرجویی و ناصر تقوایی تا ایرج قادری، داود میرباقری و بهروز افخمی بود.

اکبر عبدی با وجود قابلیت های فراوان هرگز نخواست ژانر خود را در بازیگری تغییر دهد و همانی ماند که شده بود. بازیگر کمدی و طناز.

وی سالها پیش در مصاحبه ای گفته بود: در همه نقش هایی که بازی کرده ام از «بازم مدرسه ام دیر شد» و «خاله خانم» بگیرید تا «هتل پیاده رو» و «آدم برفی» و… از شخصیت و منش پدرم استفاده کرده ام؛ یعنی درون شخصیتی که توسط من و کارگردان پدید آمده بخشی از شخصیت پدرم دخیل بوده است.