دسته: فضول‌باشی

در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ در بازار سرپوشیده اردبیل کاسبی بود که او را “آقادایی” صدا می‌کردند. آن مرحوم آدمی نکته سنج و شوخ طبع بود و بیشتر حرف حق را در قالب سخنان طنز بیان می‌کرد. می‌گویند یک سال در ایام نزدیک به عید نوروز، قیمت ماهی دودی افزایش پیدا کرده بود. او در […]

بر همگان روشن و مبرهن هست کسانی که چون نقل‌ونبات فحش می‌دهند و در سایه دروغ‌هایشان و با حرف‌های رکیکی که بر زبان می‌آورند برای مطرح شدن و سری در میان سرها در آوردن تلاش می‌کنند درنهایت به چهره منفوری در جامعه تبدیل می‌شوند. به هر وسیله‌ای که پناه ببرند و از هر راهی که […]

برخی ها راحت‌تر از یک جرعه آب نوشیدن دروغ می‌گویند و در چشم‌ها خیره می‌شوند تا دروغ خود را به مخاطب بقبولانند و در سایه آن به خواست‌های مشروع و نامشروع‌شان برسند. دروغ‌گویان قهار عجب رویی دارند اگر از جامعه و اطرافیان خود خجالت نمی‌کشند با وجدان‌شان به چه نحو کنار می‌آیند؟ تخت گاز دروغ […]

آنهایی که چشم بر انتخاب شورا دوخته‌اند تا از آن راه اندکی به اندوخته‌هایشان بیفزایند و با رنگ کردن گنجشک، سروسامانی به وضعیت مالی و اجتماعی خود بدهند از هم‌اینک دست‌به‌کار شده‌اند تا با شیره مالیدن بر سر کسانی که هنری جز خرج کردن پول‌های بادآورده ندارند خدمت جانانه‌ای به خود بکنند و حداقل تا […]

بزرگ‌نمایی وقتی عادی تلقی گردد سؤال‌برانگیز می‌شود. کسانی که برای جانبداری از یک مدیر و مسئولی کمر همت می‌بندند باید مواظبت بکنند تا حرف‌هایی که زده می‌شود رنگ‌وبوی تملق نداشته باشد. اصلاً برای بزرگ جلوه دادن برخی‌ها چه اصراری وجود دارد؟ یک مدیر و یک مسئول کارنامه‌اش مشخص و عملکردش روشن است. با گفتن من […]